Aktualnie

Ucieczka na wieś. Dlaczego wszyscy chcemy teraz uprawiać ogród

(i dlaczego to może być pułapka)

Żyjemy w epoce, w której największym luksusem przestał być czas, a stał się nim święty spokój. Kiedy otwieramy dziś media społecznościowe, wielkomiejski szum coraz częściej ustępuje miejsca sielskim krajobrazom. Ironiczny trend na „countryside era” bije rekordy popularności. Ale tak na prawdę wszyscy fantazjujemy o rzuceniu wszystkiego, ucieczce z dusznego miasta, założeniu lnianej koszuli i hodowaniu własnych pomidorów. Ale czy my – ludzie na stałe podłączeni do kroplówki deadlinów, powiadomień i ciągłego biegu – naprawdę potrafimy jeszcze zwolnić?

Ucieczka z miasta to dziś masowe zjawisko i fascynujące studium psychologiczne. Szukamy ratunku w naturze, przebodźcowani codziennością i zmęczeni ciągłą potrzebą bycia „najlepszą wersją siebie”. Kupujemy domy do remontu, zamieniamy Excela na łopatę, a korporacyjny wyścig szczurów na cykle pór roku. Wierzymy, że kontakt z ziemią to nasz nowy, ostateczny sposób na spełnienie. Jednak rzadko zastanawiamy się czy wszelkie dostępne nam środki są w ogóle w stanie doprowadzić nas do tego wyśnionego balansu? A może we współczesnym świecie, do cna przesiąkniętym kultem sukcesu, zupełnie naturalnym jest, by chcieć zawsze więcej – nawet jeśli stawką jest po prostu większa rzodkiewka we własnym ogródku?

Właśnie w tym punkcie nasza sielankowa utopia zaczyna pękać, a do głosu dochodzi groteska ludzkiej natury. Wyobraźmy sobie kogoś, kto porzuca swoje dawne, poukładane życie na wysokich obrotach, by uprawiać ogród. Szybko okazuje się, że ambicja nie znika w magiczny sposób na łonie natury. Pęd ku doskonałości sprawia, że rolnicze eksperymenty naszego bohatera wymykają się nieco spod kontroli. Miejski pęd zostaje po prostu przeniesiony na grządkę z marchewkami. Zamiast upragnionego zen, otrzymujemy absurdalną walkę z żywiołem, którego nie rozumiemy.

Nie trzeba jednak natychmiast kupować hektarów ziemi i traktora, by przejrzeć się w tym krzywym zwierciadle. Najlepsze odpowiedzi często znajdujemy nie w drastycznych życiowych rewolucjach, a w kulturze, która potrafi uchwycić naszego współczesnego ducha. Idealnym, letnim remedium na wielkomiejskie niepokoje są wydarzenia, które pozwalają nam spojrzeć na ten nasz dziki pęd z dystansem – najlepiej na świeżym powietrzu.

W ten nurt wręcz perfekcyjnie wpisuje się „Uups!” – nowy plenerowy spektakl stołecznego Teatru Sztuka Ciała. To błyskotliwa propozycja stworzona z myślą o starszych dzieciach i dorosłych, która w punkt diagnozuje nasze bolączki, nie używając do tego ani słowa. Wykorzystując mistrzowską pantomimę, ruch i bezpośrednią interakcję z widzami, twórcy serwują nam opowieść o człowieku, który w imię wolności ucieka w naturę, zderzając się z nią w sposób absolutnie komiczny.

W groteskowej, bezbłędnej formie spektakl porusza temat pędu, sukcesu i niezwykle skomplikowanej relacji człowieka z naturą. Zamiast moralizować, pozwala nam śmiać się z samych siebie. I choć zmagania głównego bohatera z wymykającym się spod kontroli ogrodem są przezabawne, zostawiają nas z ważnym pytaniem: czy raz rozpędzeni, jesteśmy jeszcze w stanie wrzucić na luz? No i wreszcie, najistotniejsza kwestia: jaką rolę w tym wszystkim odegra pewna niezwykle charyzmatyczna pani Kura?

Zanim więc ostatecznie ulegniecie urokowi trendu na przedmieścia, spakujecie walizki i wyjedziecie na wieś, zróbcie sobie przysługę. Znajdźcie zieloną przestrzeń w swoim mieście, usiądźcie na trawie, weźcie głęboki oddech i dajcie się wciągnąć w tę opowieść. Czasem najlepszym sposobem na ucieczkę od pędu nie jest zmiana kodu pocztowego, ale godzina szczerego śmiechu i refleksji nad własną naturą. Być może to jest właśnie ten moment, w którym naprawdę uda wam się zwolnić.

Sprawdź nasz repertuar, kiedy gramy kolejne spektakle!

Reżyseria: Joanna Płóciennik 

Kostiumy: Ewa Wawrów

Obsada: Joanna Płóciennik, Katka Markowska, Ireneusz Wojaczek, Grzegorz Mukanowski

Architektki wyobraźni.

O tym, jak macierzyństwo staje się najpotężniejszą inspiracją.

Pachnący bzem maj, pozwala nam na chwilę zwolnić i złożyć hołd najważniejszym kobietą, tym które podarowały nam życie – naszym mamą. Wokół Dnia Matki narosło wiele klisz – od laurek po cukierkowe bukiety. Jednak prawdziwe macierzyństwo rzadko bywa cukierkowe. Jest za to niezwykle plastyczne, głębokie i, jak się okazuje, potrafi stać się najczystszym źródłem artystycznej inspiracji. Doskonale wiedzą o tym aktorki Teatru Sztuka Ciała. Wszystkie one dzielą swoje życie między scenę a wychowywaniem dzieci, udowadniając, że te dwa światy wcale się nie wykluczają. Przeciwnie – karmią się nawzajem pasją, tworząc symbiozę, z której rodzi się sztuka absolutnie wyjątkowa.

Współczesność, zwłaszcza ta z perspektywy 2026 roku, próbuje nas przekonać, że macierzyństwo to projekt, który należy zoptymalizować. Social media zalały nas falami idealnych kadrów, na których uśmiechnięte matki w nienagannych stylizacjach bez wysiłku łączą karierę z domowymi obowiązkami. Ten cyfrowy dyktat perfekcji rodzi jednak frustrację, bo prawdziwe życie rzadko mieści się w instagramowych filtrach. Aktorki ze Sztuki Ciała odczarowują ten mit w najpiękniejszy możliwy sposób. Zamiast ukrywać chaos, nieprzewidywalność czy zmęczenie, wprowadzają je na scenę. Pokazują, że to właśnie w tych nieidealnych, codziennych momentach kryje się największa prawda o człowieku.

Inspiracja, czerpana z bycia matką, ma charakter głęboko intuicyjny. Dziecko zmusza dorosłego do porzucenia wyuczonych schematów i ponownego przyjrzenia się światu z poziomu podłogi. Dla artystek to bezcenny dar. Obserwując, jak maluch reaguje na pojedynczy dźwięk, jak fascynuje go ruch cienia na ścianie czy faktura materiału, aktorki odnajdują klucz do uniwersalnego języka teatru. Przetwarzają te domowe mikro-zachwyty na język ciała, gestu i metafory. W ten sposób powstają spektakle, które rezonują nie tylko z najmłodszą widownią, ale też poruszają dorosłych, budząc w nich uśpione wewnętrzne dziecko.

Tworzenie z myślą o własnych dzieciach i z ich powodu to także lekcja artystycznej pokory. Mały widz jest bezwzględnie szczery – nie zna konwenansów, nie klaska z grzeczności, a gdy się nudzi, po prostu odwraca uwagę. Aby porwać takiego odbiorcę, sztuka musi być żywa i pozbawiona fałszu. Performerki-matki tworzące teatr posiadają unikalny radar wykrywający sztuczność. Ich spektakle pulsują autentyczną miłością i czułością, bo rodzą się z autentycznej relacji. To nie jest kalkulacja rynkowa, lecz chęć opowiedzenia swojemu dziecku świata w bezpieczny, a zarazem fascynujący sposób.

Ta artystyczna podróż działa w obie strony, stając się najpiękniejszym sposobem na otwieranie dziecięcych serc na piękno. Maluchy nie potrzebują wykładów z historii sztuki by zrozumieć twórczość. W Teatrze Sztuka Ciała mogą zobaczyć, poczuć, usłyszeć najróżniejsze procesy artystyczne. Dzięki temu teatr staje się dla nich naturalną przestrzenią ekspresji, a nie niedostępną instytucją z czerwonym dywanem. Uczą się, że twórczość to nie elitarny przywilej, ale sposób na opowiadanie o własnych emocjach.

Bycie matką to bez wątpienia jeden z najbardziej transformujących stanów, jakich może doświadczyć kobieta. To rola, która potrafi przewartościować całe dotychczasowe życie, wyzwalając pokłady siły i wrażliwości, o których istnieniu wcześniej się nie wiedziało. Teatr Sztuka Ciała udowadnia, że ta siła ma potężną moc kreacji. Spektakle stworzone przez te niezwykłe artystki są w gruncie rzeczy manifestem miłości – dowodem na to, że macierzyństwo, mimo wszystkich swoich wyzwań, potrafi uskrzydlić i stać się najwspanialszym paliwem dla wyobraźni.

Najlepszym sposobem, by na własne oczy doświadczyć tej niezwykłej magii, jest spotkanie z artystkami tam, gdzie ich serca biją najmocniej – na scenie. Teatr Sztuka Ciała gorąco zaprasza na swoje najbliższe spektakle. To idealna okazja, by podarować sobie i swojemu dziecku czas pełen bliskości, wspólnego zachwytu i czystej, teatralnej poezji. 

Pogoda za oknem coraz bardziej zachęca do spędzania czasu na świeżym powietrzu, więc przygotujcie się na coraz więcej wydarzeń plenerowych!

Do zobaczenia!

SPRAWDŹ NASZ REPERTUAR

LABORATORIUM SIEBIE – Śródmieście

W warszawskim Śródmieściu zakończył się niezwykły proces artystyczny, którego centrum stanowiły kreatywność, uważność i droga od pierwszego impulsu twórczego do materializacji pomysłów. Laboratorium Siebie było nowatorskim cyklem warsztatów Teatru Sztuka Ciała, zaprojektowanym jako bezpieczna, inspirująca przestrzeń dla osób praktykujących sztukę oraz tych, które chciały ponownie wejść w kontakt ze swoją twórczością. Przez kilka miesięcy uczestnicy spotykali się regularnie, by badać własne możliwości, redefiniować cele i poszukiwać odpowiednich narzędzi wyrazu. Zajęcia prowadziły ich przez momenty zawieszenia, wątpliwości, poszukiwań i odkryć — wszystkie te nieoczywiste fazy, które zazwyczaj pozostają w cieniu finalnego efektu. W Laboratorium Siebie to właśnie proces stawał się najważniejszy: twórczość traktowano jak badanie, eksperyment, a jednocześnie drogę do głębszego poznania samego siebie. Każde spotkanie odsłaniało kolejne warstwy ich pracy — od pierwszych szkiców i intuicyjnych działań, przez analizę i testowanie różnych metod, aż po momenty, w których artystyczne wątpliwości zmieniały się w klarowność. To była przestrzeń, w której można było próbować, ryzykować, odrzucać i zaczynać na nowo.

Kulminacją tego procesu był wspólny, interdyscyplinarny pokaz końcowy. Stał się on nie tylko podsumowaniem kilku miesięcy intensywnej pracy, ale też pełnoprawnym, artystycznym wydarzeniem, które publiczność przyjęła z ogromnym entuzjazmem. W prezentacjach uczestników wybrzmiała różnorodność ich doświadczeń, stylów i osobistych dróg twórczych — a całość pokazała, jak wielka siła tkwi w autentyczności i odwadze wypowiadania się własnym językiem. Projekt został zrealizowany dzięki wsparciu Urzędu Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy, jako część działań rozwijających kulturę i wzmacniających lokalne środowisko artystyczne. Laboratorium Siebie pokazało, jak dzięki współpracy instytucji i twórców mogą rodzić się nowe idee, inicjatywy i wspólnoty.

Autorem filmu końcowego jest: Grzegorz Mukanowski

“Laboratorium siebie – Śródmieście” – projekt współfinansowany przez miasto stołeczne Warszawa, Dzielnicę Śródmieście.

prowadzenie procesu warsztatowego – Joanna Płóciennik i Katarzyna Markowska

Producent – Fundacja Sztuka Ciała

opieka reżyserska pokazu końcowego – Joanna Płóciennik

Muzyka wykorzystana w pokazie: Agata Kłosińska, Kalina Świątnicka-Dominici, Ania Prokopczuk-Kwapniewska, Michał Rusnarczyk, Danusia Pawelec, Krzysztof Harry Włodarczyk

uczestnicy warsztatów, którzy wzięli udział w pokazie końcowym: Magdalena Baranowska, Sabina Błażejowska-Grondziel, Natalia Drozdowicz, Marta Gaik, Katarzyna Jaworska, Agata Kłosińska, Anna Kowalska-Żelewska, Bartosz Łasiewicki, Marta Mruk, Danusia Pawelec, Ania Prokopczuk-Kwapniewska, Michał Rusnarczyk, Dominika Sęk, Ewa Maria Suwińska, Kalina Świątnicka-Dominici, Edyta Wojciuk.

_______________________________________________________________________________________________________________

– NABÓR DO PROJEKTU

Laboratorium siebie – cykl otwartych warsztatów twórczych

Jeśli masz w sobie coś, co woła – ale nie możesz zacząć.
Jeśli odkładasz działanie „na później”, choć czujesz, że to dla Ciebie istotne.
Jeśli masz już za sobą pierwsze próby – ale chcesz odzyskać lekkość, rytm, przyjemność z tworzenia.
Jeśli chcesz dzielić się swoją twórczą stroną z innymi.

Dołącz do nas!

Jak się zgłosić? Wyślij do nas swoje zgłoszenie do 18 września 2025 poprzez FORMULARZ

TERMINY SPOTKAŃ TWÓRCZYCH – piątki w godz. 18:00-21:00:
3/10, 17/10, 31/10, 7/11, 14/11

MIEJSCE – Pałac Kultury i Nauki (od wejścia głównego)

POMYSŁODAWCZYNI I GŁÓWNA PROWADZĄCA – Joanna Płóciennik

„Laboratorium siebie” to cykl spotkań twórczych, które pomogą Ci wrócić do Twojego własnego języka ekspresji. Nie uczymy, jak tworzyć. Pomagamy Ci usłyszeć, zobaczyć, poczuć to coś, co w Tobie już jest. Następnie sprawdzamy narzędzia potrzebne do tego, by zacząć działać w zgodzie ze sobą i zostać w regularnym, twórczym działaniu.

Między spotkaniami nie czekamy – tworzymy. W swoim tempie, w wybranej przez siebie dziedzinie. Na koniec, zapraszając widzów, podzielimy się tym, co powstało. W swojej formie. W swoim stylu. Na swoich zasadach. 

Kiedy i gdzie? Startujemy 17 września 2025, o godzinie 18:00 – spektaklem „Kwiat Lotosu” na Placu Centralnym. Zaraz po nim wspólnie porozmawiamy, co wprowadzi nas do całego procesu.
Warsztaty będą odbywać się w Warszawie w Pałacu Kultury i Nauki w dniach 3, 17, 31 października oraz 7 i 14 listopada, w godzinach 18:00-21:00. Całość zakończy się 15 listopada prezentacją twórczości uczestników i filmem, który zostanie opublikowany w Internecie. Godzina pokazu zostanie wyznaczona wspólnie. 

Spotkania będą prowadzone przez Joannę Płóciennik i Katarzynę Markowską, artystki, które od lat tworzą wspólnie Fundację Sztuka Ciała.

Dla kogo? Dla dorosłych i młodzieży od 13. roku życia.
Dla tych, którzy mają potrzebę tworzenia i chcą to robić bez napięcia.
Dla tych, którzy próbują, ale wciąż coś ich powstrzymuje.
Dla tych, którzy chcą tworzyć na co dzień – nie na specjalną okazję.
Dla tych, którzy chcą powrócić do sztuki lub rozpocząć z nią swoją drogę. 

Jak się zgłosić? Wyślij do nas swoje zgłoszenie do 8 września 2025 poprzez FORMULARZ

W pierwszym etapie zaprosimy Cię na rozmowę – online lub na żywo – żeby wspólnie zobaczyć, czy ten proces jest właśnie dla Ciebie.

Liczba miejsc ograniczona (12–20 osób). Udział w programie jest bezpłatny ponieważ cały projekt “Laboratorium siebie – Śródmieście” jest współfinansowany przez m.st. Warszawa, Dzielnicę Śródmieście.

OPEN CALL – powrót do siebie poprzez sztukę. Zapraszamy do wzięcia udziału w bezpłatnym cyklu twórczym. 

Masz pytania? Napisz do nas – joanna@sztukaciala.com (tytuł – Laboratorium siebie).